Rejestracja i logowanie
Ciekawe miejsca
PARAFIA ŚWIĘTEGO STANISŁAWA BISKUPA I MĘCZENNIKA
PARAFIA ŚWIĘTEGO STANISŁAWA BISKUPA I MĘCZENNIKA
Na początku XIX wieku aktualne miejsce usytuowania parafii stanowiło najprawdopodobniej miejsce pochówku osób zmarłych w wyniku epidemii cholery, która w latach 1805–1806 pochłonęła prawie 30% mieszkańców Bełchatowa. Na placu tym stał krzyż, który świadczyć miał o dawniejszym pochówku. W początkach XX wieku odbywały się zaś na nim targi trzody chlewnej, zaś sama ziemia była w posiadaniu właściciela smolarni. Właściciel ten podarował ją parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bełchatowie. Gdy w 1911 ks. Leon Zaremba (ówczesny proboszcz parafii NNMP) ogłosił, że plac przy ulicy Wschodniej (dzisiejsza ulica Czyżewskiego) stał się terenem parafii, wniesiono wokół niego mur okalający (wał), który zamykał się w granicach ulic Wschodniej, Poprzecznej oraz alei Kaczkowskich (dzisiejsza ulica 1 Maja). Czwarty proboszcz parafii NNMP, ks. Władysław Ciesielski, wzniósł na tym terenie kaplicę, która w późniejszym okresie miała stać się prezbiterium świątyni. W latach 1936-1963 plac od parafii dzierżawiła rodzina Zochniaków, po okupacji także rodzina Kurskich. W 1963, gdy rozpoczynano budowę osiedla Tysiąclecia, ówczesny proboszcz parafii NNMP ks. Antoni Łukasik wymówił Stanisławowi Kurskiemu dzierżawę, zaś z władzami miasta udało mu się uzgodnić, że ziemia wywożona z nowo budowanego osiedla była dostarczana na teren zajmowany przez parafię. W 1965 ks. Łukasik rozpoczął remont kaplicy z przeznaczeniem na kaplicę pogrzebową, zaś jej poświęcenia dokonał biskup Jan Fondaliński. W kaplicy odbywały się również msze – co niedzielę o godzinie ósmej. Rozbudowa kościoła w latach 70. spotkała się z oporem lokalnych władz. Teren będący własnością parafii NNMP miał – zgodnie z planami rozbudowy Bełchatowa, po odkryciu złóż węgla brunatnego oraz uruchomieniu kopalni – zostać zagospodarowany pod budowę osiedla mieszkaniowego. Pracownik geodezji Zygmunt Nadany dostarczył kopię dokumentów wywłaszczeniowych księdzu Łukasikowi, ten zaś po skontaktowaniu się z kurią oraz prawnikiem rozpoczął działania mające uchronić tereny parafii przed zajęciem. Zdecydowano się na wystosowanie petycji do ówczesnego I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka (na tę petycję nigdy nie otrzymano oficjalnej odpowiedzi). Jednak podjęte rozmowy z władzami miasta doprowadziły do stanu, jaki aktualnie posiada parafia. W latach 1977–1979 przy kaplicy rozpoczęto dobudowę kościoła (kaplica stanowiła jego prezbiterium). Po bokach tej kaplicy dobudowana została zakrystia i tylne wejście do kościoła. Autorem projektu architektonicznego i zaadaptowania kaplicy do całej bryły kościoła był architekt Mirosław Rybak. Poświęcenia kościoła dokonał biskup Józef Rozwadowski. Erygowanie nowej parafii (która została wydzielona od parafii macierzystej, Narodzenia Najświętszej Maryi Panny) nastąpiło 1 września 1991. Pierwszym proboszczem został ks. Paweł Augustyniak. W 1999 miało miejsce rozbudowanie istniejącego prezbiterium oraz zabudowanie tarasów wejściowych według projektu architekta Tadeusza Kędziaka z Bełchatowa. Poświęcenia kościoła dokonał 3 marca 2002 roku arcybiskup Władysław Ziółek.
Kościół i budynek poklasztorny pw. Narodzenia NMP
Kościół i budynek poklasztorny pw. Narodzenia NMP
Parafia Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Bełchatowie – rzymskokatolicka parafia w centrum Bełchatowa, wchodząca w skład dekanatu bełchatowskiego archidiecezji łódzkiej.   W miejscu obecnego kościoła w 1617 roku wybudowano drewniany kościół i klasztor zarazem. Murowany kościół wybudowano w 1721 roku. Parafia została erygowana 25 czerwca 1893 roku przez biskupa Aleksandra Bereśniewicza, ordynariusza diecezji wlocławskiej (kujawsko-kaliskiej), poprzez wyłączenie się z parafii pw. "Wszystkich Świętych" w Grocholicach.
Parafia Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy
Parafia Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy
Parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Bełchatowie – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w archidiecezji łódzkiej w dekanacie bełchatowskim. Jest najmłodszą parafią w Bełchatowie, mieści się na osiedlu Olsztyńskim, przy ulicy księdza Jerzego Popiełuszki.
Kościół pw. Wszystkich Świętych Bełchatów-Grocholice
Kościół pw. Wszystkich Świętych Bełchatów-Grocholice
Parafię w Grocholicach erygowano ok. 1230 r. jako pierwszą w okolicach Bełchatowa. Fundatorem świątyni był arcybiskup gnieźnieński Wincenty z Czarnkowa. W 1220 roku arcybiskup Gnieźnieński Wincenty z Niałka herbu Nałęcz ufundował w Grocholicach kościół. Był to pierwszy kościół w tym rejonie. Jego budowa trwała od 1230 do 1233 roku. Ksiądz arcybiskup erygował parafię pw. Wszystkich świętych w 1230 roku. Tak rozpoczęła się historia najstarszej parafii Bełchatowa. W 1683 roku parafia liczyła 400 osób, w 1729 roku 800 parafian, a największy zasięg terytorialny i liczebny w 1886 roku. Parafia liczyła wówczas 4984 osoby. Od roku 1893 terytorium parafii uległo zmniejszeniu w wyniku erygowania nowych parafii i tak: 25.06.1893 r. - powstała parafia Narodzenia N. M. Panny w Bełchatowie 1931 rok - erygowano parafię Narodzenia N. M. Panny w Łękawie; 1999 roku - odłączono miejscowości Nowy Świat i Ludwików w związku z powstaniem parafii Zesłania Ducha Świetego. Obecnie do parafii oprócz Grocholic i Zamościa należą miejscowości: Zdzieszulice Górne, Zdzieszulice Dolne, Kielchinów, Augustynów, Mazury, Wólka Łękawska, Bugaj, Księży Młyn, Rząsawa, Oleśnik, Kurnos Pierwszy i Poręby. Obecnie w 777 roku istnienia parafia liczy 1453 rodziny, co łącznie daje 4540 parafian. W swojej historii kościół był wielokrotnie niszczony i grabiony, a w latach 1781-1785 był nawet nieczynny wskutek pożaru oraz braku należytej opieki spowodowanej wyludnieniem Grocholic. W 1788 r., gdy proboszczem parafii był ksiądz Tomasz Kararski, kościół przeszedł gruntowny remont. W latach 1897-1910 ówczesny proboszcz ks. Franciszek Zając dokonał gruntownej odbudowy i rozbudowy kościoła w stylu neogotyckim. Zwiększył długość świątyni, odbudował prezbiterium i kruchty, dobudował trzy kaplice i zakrystię oraz wybudował dwie wieże. Ze starego kościoła pozostała wówczas tylko część murów nawy głównej i szkarpy dwóch przęseł nawy.